الإقراء » در قرائات سبع را تأليف كرد . أبو القاسم محمد بن عبد اللّه ( متوفاى حدود 650 ) رساله‌اى در لغات قبائل عرب كه در قرآن آمده نوشت . ابن أبي الإصبع عبد العظيم بن عبد الواحد ( متوفاى 654 ) « بديع القرآن » را به رشته تحرير درآورد . أبو محمد عبد العزيز بن عبد السلام ( متوفاى 660 ) « مجاز القرآن » را تقرير نمود . أبو شامه شمس الدين عبد الرحمن بن إسماعيل ( متوفاى 665 ) « المرشد الوجيز » را در علوم قرآني تأليف كرد . محمد بن أبي بكر رازي ( متوفاى 666 ) « أسئلة القرآن المجيد وأجوبتها » را نوشت . در قرن هشتم جامع‌ترين كتاب در علوم قرآني نوشته شد . اين مهم بر دست تواناى امام بدر الدين محمد بن عبد اللّه زركشى ( متوفاى 794 ) انجام گرفت . كتاب أو « البرهان في علوم القرآن » نام دارد كه در چهل وهفت فنّ از فنون علوم قرآني بحث كرده ودر اين باب استقصاء كامل نموده است . ونيز بدر الدين محمد بن إبراهيم بن جماعه ( متوفاى 733 ) « كشف المعاني » در متشابهات قرآن را تأليف كرد . كمال الدين عبد الرحمن بن محمد حلّى معروف به ابن العتائقي ( متوفاى 770 ) « الناسخ والمنسوخ » را نوشت . جلال الدين بلقينى شيخ وأستاذ جلال الدين سيوطى ( متوفاى 824 ) « مواقع العلوم في مواقع النجوم » را در أنواع پنجاه‌گانه علوم قرآني نوشت ، كه ابتدأ جلال الدين سيوطى كتاب معروف خود را بر آن پايه‌گذارى نمود . سپس بر كتاب برهان زركشى دست يافت وآن را محور قرار داد . در قرن نهم معروف‌ترين وجامع‌ترين كتاب در علوم قرآني كتاب « الاتقان » في علوم القرآن ، بر دست برومند جلال الدين سيوطى ( متوفاى 911 ) نوشته شد . البتة اين كتاب را بايد از شاه‌كارهاى قرن نهم به حساب آورد ، زيرا فراغت از آن در سال ( 872 ) بوده است . همچنين وى كتاب معروف « معترك الأقران » را در اعجاز قرآن در سه مجلد بزرگ نوشته است . در همين قرن أبو الخير شمس الدين محمد بن محمد بن جزرى ( متوفاى 833 ) كتاب « النشر في القراءات العشر » وكتاب « غاية النهاية » در طبقات قرّاء وكتاب « فضائل القرآن » را نوشت . قاضى زكريا بن محمد انصارى ( متوفاى 926 ) « فتح الرحمن » در رفع ودفع